تــو بــودي و قنــاري هــايــي

کــه بــه جــاي خــوانــدن،

تمــام وقــت چشــم غــره

مــي رفتنــد بــه مــن ...


نمــي دانــم تمــام ايــن ســال هــا

از مــن چــه بــه آن هــا گفتــي!


شاعر: مجتبی درویشی کهن