کشــف ســرگــردانــی

سیبـی شــده ام کــه از درخــت مــی افتــد

و تنهــا کشــف اش،

ســرگــردانی خــودش اســت . . .


شاعر: کاظم خوشخو

سیــب بهشتــی

مــن اگــر بــرای سیبــی،

ز بهشــت رانــده گشتــم؛

بــه هــوای سیبــت اکنــون،

بــه بهشــت دیگــر،

آیــم . . .


شاعر: حسین منزوی

ادامه نوشته

داغ فــرامــوشــی

نمــي تــوانــد فــرامــوشــت کنــد،

سيــب؛

بــا دنــدانــي

کــه از داغ تــو، بــر سينــه دارد . . .


شاعر: سجاد گودرزی


ســرگــردان رهــایــی

سیبــی رهــا بــودم،

بــر پهنــه آب

و رهــایــی،

ســرگــردانــی بــود!


کــاش دستهــایــت، نــزدیــک بــودنــد . . .


شاعر: رسول یونان

شــاخــه دســت تــو

چــون سیــب رسیــده ای

بــا رود می روم!


کــاش شــاخــه ای کــه از رود می گیــردم،

دســت تــو بــاشــد!


شاعر: رضا کاظمی

جــاذبــه

سیــب هــا از چشــم درخــت افتــاده اند!

درخــت از چشــم بــاغ می افتــد!

بــاغ از چشــم بــاغبــان،

و بــاغبــان از چشــم دنیــا!


پــس جــاي نگــرانی نیســت،

ایــن یــک امــر عــادیســت،

اگــر مــن هــم از چشــم تــو افتــادم . . .


شاعر: مسعود دیدگر

اغــوا

حــوّا هــم کــه بــاشــي،

مــن آدم نمــي‌شــوم!

پــس بــي‌خــودي، جــاي بــوســه

سيــب تعــارفــم نکــن!


شاعر: رضا کاظمی

پــاییــزی تــریــن

بــوســه‌هــايــت، انــار را مــي‌تــرکــانــد!

نفــس‌هــايــت، سيــب را مــي‌رســانــد!

آغــوشــت، ابــر را مــي‌بــارانــد!

پــائيــز تــرينــي

تــو!


شاعر: باران حجتی

تــن ِ سیــب ِ مــن

تــن سيــبم مــي‌لــرزد!

دســت‌هــايــت را

زيــر شــاخــه‌ام سبــد کــن،

تــا آخــريــن سيــب ِ زميــن

زميــن نيــفتــاده!


شاعر: باران حجتی

ســیب گــلاب

ميــوه مــن !

ســرو را بــه حــال خــودش بــگذار

هــميــشه سبــز بــاشــد ...


مــن مــي خــواهــم اسيــر تــو بــاشــم

              سيـــب کـــوچـــک گـــلاب !


شاعر: سینا به منش

اشتیــــــاق

اشتیاق مرا به تو

سیب دندان زده ای می داند

که رها کرده ای در بشقاب ...


شاعر: شمس لنگرودی